|
گروه سياسی: اگر در نظام برنامهريزی كشور پيوند بين خانواده، مسجد و مدرسه ايجاد شود مقدمهای است برای ترويج تعليم و تدبر در قرآن و اگر نظام آموزشی و مسجد از خانواده جدا شود، هيچگاه نمیتوان نظام تربيتی موفقی داشت.
حجتالاسلام و المسلمين رضا اسكندری، كارشناس مسائل دينی در گفتوگو با خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) با اشاره به مشكلاتی كه بر سر راه برنامههای قرآنی وجود دارد، اظهار كرد: يكی از مشكلاتی كه در عرصه فعاليتهای قرآنی وجود دارد اين است كه نظام تربيتی، چه در خانواده، چه در آموزش و پرورش و چه در آموزش عالی از جايگاه قرآن و تأثيری كه در رشد و تعالی انسان و جوامع بشری میگذارد غافل شده است.
وی افزود: وقتی پيامبر مكرم اسلام (ص) میفرمايند «بهترينهای امت من كسانی هستند كه قرآن را آموزش میبينند و به قرآن عمل میكنند»، در واقع يك راهكار و راهبرد تربيتی است؛ بهترين امت پيامبر اسلام (ص) كسانی هستند كه در راستای تعليم قرآن و عمل به آن حركت میكنند؛ اگر امتی میخواهد بهترين امت باشد، بايد نظام آموزشی قرآنمحور داشته باشد و نظام تربيتیاش زمينه را برای عمل به قرآن مهيا سازد؛ خلأ عدم شناخت و نگاه عميق به تأثيرگذاری قرآن در سعادت بشر هنوز در جامعه ما وجود دارد.
اسكندری با اشاره به حديثی از امام علی(ع) خاطرنشان كرد: ايشان در مورد حقوق فرزند بر والدين میفرمايند «نام نيكو برای فرزندانتان برگزينيد و آنها را خوب تربيت كنيد و قرآن را به آنها بياموزند»؛ در واقع تربيت صحيح و تربيتی كه انسان را به تعالی میرساند اين است كه در افراد آموختن قرآن را از خانواده آغاز كنند و والدين اين وظيفه را به عهده بگيرند؛ اگر اين نظام تربيتی در جامعه ما نهادينه شود و همه خانوادهها به اين توجه كنند كه علم در كودكی مثل نقشی است كه روی سنگ ايجاد میشود و برای هميشه ماندگار است، با آموختن علوم قرآنی به فرزندانشان در رشد و تعالی فرهنگ قرآنی در جامعه تأثير مثبت خواهد گذاشت.
اين كارشناس مسائل دينی تصريح كرد: قبل از هرچيز بايد به دنبال راهكاری برای غفلتزدايی نسبت به جايگاه قرآن در نظام خانواده، نظام آموزشی و مراكز متولی امور فرهنگی بود و اين مطلب را مورد بررسی قرار داد.
وی با تأكيد بر توجه به مساجد به عنوان يكی از مراكز فرهنگی كشور خاطرنشان كرد: مراكز تربيتی و آموزشی و مخصوصاً مساجد كشور بايد مركز تعالی قرآنی قرار گيرند و برای مراحل مختلف آموزش قرآن، چه در مرحله تلاوت قرآن، چه در مرحله انس با معانی قرآن و چه در مرحله زمينهسازی برای عمل به قرآن برنامهريزی دقيق صورت گيرد.
اسكندری غفلتزدايی در اين حوزه را رسالت رسانهها عنوان كرد و ادامه داد: از رسانههايی كه در اين حوزه فعال هستند انتظار میرود در تمام سطوح جامعه، اين غفلت به وجود آمده در مراكز فرهنگی و تربيتی و حتی در خانوادهها را بزدايند و اگر اين غفلت زدوده شود و تأثير به قرآن را پی ببرند، قطعاً تلاشها در مسير رشد و تعالی قرآن با گذشته متفاوت خواهد بود.
اين كارشناس علوم قرآنی توجه به خانواده در برنامهريزیهای آموزشی را مورد تأكيد قرار داد و اظهار كرد: در رابطه با برنامهريزیهای كلان برای نهادينه كردن قرآن و فراگيرشدن تعليم و آموزشهای قرآنی بايد به گونهای عمل شود كه آغاز آن از خانوادهها شروع شود؛ يعنی طوری برنامهريزی شود كه رسانههای عمومی و دستگاههايی كه میتوانند در خانواده تأثيرگذار باشند، بر شيوهها و روشهايی كه میتواند بحث انس با قرآن را در خانوادهها نهادينه كند، تكيه كنند و توجه ويژه به اين مسئله داشته باشند.
اسكندری با بيان اينكه علاوه بر نقطه شروع تعليم و آموزش در خانواده، تدبر و تفكر در قرآن نيز بايد از خانواده آغاز شود، گفت: برای اينكه تدبر و تفكر در قرآن را در خانواده افزايش دهيم بايد طوری برنامهريزی شود كه بين خانواده، مدرسه و مساجد پيوند ايجاد شود؛ اگر در نظام برنامهريزی كشور پيوند بين اين سه نهاد ايجاد شود مقدمهای است برای تعليم و تدبر قرآن در خانواده و اگر نظام آموزشی از مسجد و خانواده جدا شود، هيچگاه نمیتوان نظام تربيتی موفقی داشت.
وی افزود: بنابراين برای حركت در مسير صحيح و ترويج تعاليم قرآنی در خانواده بايد بين خانواده و مدرسه پيوند ايجاد كرد؛ اگر در وزارت آموزش و پروش برای مربيان و مسئولان پرورشی وظايفی تعريف شده، برای ارتقای آن بايد با مساجد ارتباط برقرار شود و ائمه جماعت و فعالان مساجد نيز بايد فعاليت خود را با خانواده پيوند بزنند و در نهايت تعامل فعالی بين خانواده، مسجد و متوليان آموزش در مدارس برقرار شود كه نيازمند تهيه و تدوين برنامهای برای ايجاد اين تعامل فعال در جهت گسترش تعاليم و تدبر در قرآن و نهايتاً حركت به سمت عملگرايی قرآنی هستيم.    | 
